اورگاسم های عاشقی






>>> ادامه مطلب <<<
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۱/۰۲/۱۱ساعت 15:16 توسط خودم |



تو اولین کسی نیستی که فرصت سخن گفتن را از من گرفت

فرصت از عشق گفتن را

فرصت بودن را

پیش از تو نیز نزدیکترین کسانم مرا بی عشق می خواستن

انها هم مانند تو نمی دانستند هر گاه درون کسی از باور

 عشق خالی شد

جایکاه نفرت و خودخواهی می شود

تو از من می خواهی همه چیز های زمینی را باور کنم

تو از من می خواهی روی زمین بایستم

                              

                                        اما از عشق زمینی بگریزم

+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۰/۰۵/۱۹ساعت 23:54 توسط خودم |



می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود

                                                 می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود

عشق تو بسم بود که این شعله بیداد

                                              روشنگر شبهای بلند قفسم بود

ان بخت گریزنده دمی امد بگذشت

                                            غم بود که پوسته نفس در نفسم بود

دست من اغوش تو انگار که یک عمر

                                          تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

ب ا...که بجز یاد توگر هیچ کسم هست

                                         حاشا که بجز عشق توگر هیچ کسم بود

سیمای مسیحای اندوه تو ای عشق

                                        در غربت این مهلکه فریاد رسم بود

لب بسته پر سوخته از کوی تو رفتم

                                                 رفتم بخدا گر هوسم بودبسم بود

+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳۹۰/۰۱/۲۱ساعت 23:15 توسط خودم |



به نام تمام سر فصل نامه ها

چه انهای که نوشته شدن وچه انهای که سپید ماندن تا کاغذی سیاه نشود

یک سلام پر رنگ وچند نقطه چین ...به علامت جوابهای که هرگز ندادی

ویک دقیقه سکوت به احترام تمام لحظه های که در انتظار پاسخ تو مردن

فرض که دلت نخواست. به فرض که حوصله ات نیامد. به فرض که دوستم نداری نه خودم نه نامه هایم ..این خودش قانع کننده ترین دلیل است .بی دلیلی هم خودش کلی دلیل است

لااقل میگفتی :این هم که جوابی ننویسند جوابیست

دریغ از همین حرف چه می شود کرد توئی و عزیز کرده این دل رسوای ما .چه کار کنم جواب هم ندی این دل بهانه ات را میگیرد

حوالی همین روزهای پژمرده نیامدنت انگار کسی از اسمان به من گفت شاید این عزیز کرده دلت شعرهای تو به دل  مخملیش نمی نشیند

نامه ای بریت می نویسم که در تنهای پاییزیم برای خودم نوشتم وبرای تو پاره کردم را        می فرستم

راستی به دل نگیر نامه ای راکه پاره کردم اسم تو با چند حرف این ور اون ورش سالم ودست نخورده موند وحالا هم از روی همان اسم خودت نامه تکه تکه شده را کنار هم چیدم وبرایت نوشتم

اگر این بار هم اگر به دلت ننشست فکر دیگری میکنم .شاید هم دفه بعد مثل ادمهای ما قبل تاریخ حرفهامو برات نقاشی کردم خدا رو چه دیدی شاید این با پسندیدی

خوب زیاد وقت چشمای ناز قشنگت رو گرفتم  خیلی ممنون که همیشه نا خواسته کمکم میکنی چه خودت چه اسم قشنگت .چه نیومدنت واین بار هم بی جوابیت که کانون از هم پاشیده نامه پاره پاره ام رو به هم پیوند داد

راست می گویم که عزیزی اگر این بار هم مثل بقیه دفه ها  فراموش کنی و دور بریزی

کسی که هم بی تو می میرد و هم برای تو 

+ نوشته شده در شنبه ۱۳۸۹/۰۴/۰۵ساعت 22:2 توسط خودم |



چه بسا مهمانای هستند         مرده

 

 

که به شمعی قانع اند و به کمی

 

سکوت

+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۸/۰۶/۱۸ساعت 22:5 توسط خودم |



غروب اخر شعرم

 

 پر از ارامش دریاست

 

دعا کن بعد دیدارت باشد

 

 وقت پایانم

+ نوشته شده در جمعه ۱۳۸۸/۰۵/۲۳ساعت 14:27 توسط خودم |



گريه كن اي ديده در خون نشسته

ناله سر كن اي بغض در گلو شكسته

                                                  (رفته اون كه همدم همراه من بود )

 

باورم نمي شه هرگز اين جداي

باورم نمي شه  رفتي كه نياي

***************

تا سحر اي شمع بر بالين من

امشب از بحر خدا بيدار باش

سايه غم ناگهان بر دل نشست

رحم كن امشب مرا غمخوار باش

اندر اين زندان من امشب شمع من

دست خواهم شستن از اين زندگي

************

                   دل من يه روز به دريا زد رفت

                      پشت پا به رسم دنيا زد رفت

                   زنده ها خيلي براش كهنه بودن

                 خودشو تو مرده ها جا زد رفت

+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸۸/۰۵/۰۸ساعت 20:48 توسط خودم |



ها سایه ای دیدم شبیهت

 

نیست اما حیف

 

کاش می دیدم به چشمانم

 

خطا امشب

+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۸/۰۴/۳۱ساعت 13:52 توسط خودم |



                                   رفتا

 

          رفت

 

                                رفت

+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۸/۰۴/۲۴ساعت 22:48 توسط خودم |



وقتی که دیگر نبود

                              من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

                               من به انتظار امدنش نشستم

وقتی که دیگر نتوانست مرا دوست بدارد

                              من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد

                                 من اغاز شدم

 

                                وچه سخت است

                                تنها متولد شدن

                             مثل تنها زندگی کردن است

                                   مثل تنها مردن است

+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸۸/۰۲/۳۱ساعت 21:31 توسط خودم |




 فال حافظ - قالب وبلاگ