فرصت چشمت تما شایست

                     پشت راز جنگل فرصتی ماندست

پای رفتن هست و شوق نورسی بامن

                                     من نمی گویم

خیل شبوهای شاداب

                                        که می چرخند و میجوشندو می رویند

               می گویند

در چه چشمی باچه اینی

                                          چونین اینه ارایست

                   من نمی گویم

تو را ان سان که باید گفت

                                           من نمی گویم

 از تو گفتن پای دل در گل

                                       بالهای شعر من در بند

من نمی گویم

                                خیل بارانهای باراورکه

می بارندو می پویند و می جویند

                                           می گویند

          زیبا

                                   تا نفس باقیست

                     فرصت چشمت تما شایست

بی وفا در جفا

                                                                  که  باشد  مرا  روزی  از  تو  جدای

ولی هر چه خواهد رسیدن به مردم

                                                                   به ان دل دهد هر  زمانی  گواهی

من این روز داشتم چشم از این غم 

                                                                     نبودس  با    روز    من    روشنای

جدای  گمان  برد ه  بودم   ولی  کن

                                                                      نه چندان که یک سو نهی اشنای

به  جرم  چه  راندی  مرا  از  در خود

                                                                       گناهم   نبودس   جز  بی گناهی

بدین  زودی  از  من چرا سیر گشتی

                                                                       نگارا   بدین   زود    سیر    چرای

که  دانست   گز  تو   مر ا سیر   باید

                                                                        که چندان وفا این همه بی وفای

سپردم  دل  به  تو   ندانسته   بودم

                                                                        بدین گونه  مایل  به   جور  جفای

دریغا     دریغا     که     اگه     نبودم

                                                                         که  تو بی  وفا در  جفا تا   کجای

همه  دشمنی  کز  تو  دیدم ولی کن

                                                                         نگویم  که  تو دوستی  را نشایی

نگارا   من    از    ازمایش    به    ایم

                                                                         مرا  باش  تا  بیش  از  این  ازمای

                              مرا  خوار  داری  و بی  قدر  خواهی

                              مگر  تا بدین  خو  که  هستی   نپای  

چشم نرگس نگرانست ولی داغ شقایق....

                                                            عاشق نمی شوم که ببینی چه می کشم 

با عقل اب عشق به   یک جو نمی رود 

                                                         بیچاره  من   که   ساخته   از   اب    و اتشم 

دیشب سرم به  بالش  ناز وصال و باز

                                                       صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم 

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست 

                                                       عمری    در هوای    تو می سوزم    و خوشم 

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست 

                                                      شاهد   شو   ای   شرار محبت   که  بی غشم 

باور مکن که طعنه ی طوفان روزگار

                                                    جز    در    هوای    زلف    تو    دارد    مشوشم 

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان 

                                                    لب   می گزد   چو غنچه   خندان   که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

                                                    ای    افتاب    دلکش   و   ماه    پری   وشم

لب بر لبم  بنه   بنوازش دمی چو نی

                                                   تا   بشنوی      نوای      غزلهای    دلکشم

در گذشت دوست خوب و

 عزیزمون

شقایق را به همه دوستانش و

خانوادش تسلیت عرض می کنیم

                                            ناگهان خوابی مرا خواهد روبود

                       من تهی خواهم شد از فریاد درد

                                   خاک می خواند مرا هردم به خویش

                        میرسند از ره که در خاکم نهند

_{ادرس وب این دوست عزیز(www.razemah.blogfa.com)}

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار الود دور

یا خزانی خالی از فریاد شور

                                       ناگهان خوابی مرا خواهد روبود

                                     من تهی خواهم شد از فریاد درد

                                   خاک می خواند مرا هردم به خویش

                                 میرسند از ره که در خاکم نهند

اه شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

چشمهای ناشناسی میخزند

رویکاغذ ها و دفترهای من

                                  در اتاق کوچکم پا مینهد

                                بعد من با یاد من بیگانه ای

                               در بر اینه می ماند بجای

                             تار موی نقش دستی شانه ای

روح من چون باد بان قایقی

در افقها دور پنهان می شود

می شتابد از پی هم بی شکیب

روز ها و هفته هاوماه ها

                                          چشم تو در انتظار نامه ای

                                        خیره می ماندبه چشم راه ها

                                       لیک دیگر پیکر سرد مرا

                                        می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد انجا زیر خاک

                                        بعد ها نام مرا باران باد

                                        نرم می شوید از رخسارسنگ

                                      گور من گمنام می ماندبه راه

                                      فارغ از افسانه ها و نام ننگ

باز من این اه

                          دستم از دست تو کوتاه

دلم از یاد تو لبریز

                          ماه شب سرد غم انگیز

کاروانهای خیام همه خسته

از غم دوری این منزل پنهان

به گل راه نشسته

                                        ارزو ها همه در بند

                                       چهره خا لیست زلبخند

                                      بال رویای مرا با غم روی تو شکستند

همه شب یاد تو بودم

همه شب شعر تو را در دل مهتاب سرودم

                                                       همه شب فخر فروشی پیش مهتاب

                                                       که ای زشت هلالی به چه حالی

تو که هر روز رخت را ز رخ صبح ببازی

به چه نازی

                                       تورخ ماه دلارای مرا هیچ ندیدی

                                      شب گیسوی پریشان

                                     خم ان ماه شب ارای مرا هیچ ندیدی

همه شب گفتم گقتم

و به یاد تو نخفتم

اخر از دست تو درکوچه نشستم

از خم ماه رخ دوست گذشتم

                                           ماه ازرده مرا گفت :

زچه این گونه خموشی

و چرا رخ زمن زشت نپوشی

                                   گفتم ای چه وفاداری تو

                                  با من غم زذه بیداری تو

الغرض عمر گذر کرد

دل که بی روی تو صد شام سحر کرد

بی خبر قصد سفر کرد

                                   سفری در دل مهتاب

                                 سفر از دهکده خواب

                                سوی دریای می ناب

کوچه لبریز شد از عطر سحر گاه

                               دیده بی تاب

کسی در گذر از خلوت این راه

                                          باز من این اه

                                   دستم از دست تو کوتاه

                               کوچه شعر من خلوت این ماه

                               *************************

ایستگاه رفته

                 تو می روی

                                تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

                         در انتظار تو

                        کنار این ایستگاه رفته ایستاده ام

وهمچنان

 به نرده هایایستگاه رفته

                                      تکیه داده ام 

وعده

                                     بر شاخه های لخت پیراهن بلند بهار لوخت نشاند

به اشتیاق رفتم به میهمانی ایینه 

                                      اما دریغ چشمم چه تلخ تلخ

                                      پاییز را دوباره تما شا کرد

دیگر جوان نمی شوم

                            نه به وعده عشق

                          نه به وعده چشمان تو

ودیگر به شوق نمی ایم

                         نه در بازی باد

                        نه در رقص گیسوان تو

                                                      چه نامرادی تلخی

و دریغا چه تلخ تلخ فرو می ریزم

 با سنگینی این غربت عمیق

                                       دریغا چه اتشناک و پریشان پیر می شوم

و دیگر جوان نخواهم شد

                                    نه به وعده این بهاری که امده است

                                   نه به وعده ان شکوفه های که شکستند

صدای عشق

 صدا کن مرا از هر کجا که می توانی

                                               بگو با کدامین نفس می توان تا کبوتر سفر کرد

                                             بگو با کدامین افق می توان تا شقایق خطر کرد

مرا می شناسی تو ای عشق

                                       من از اشنایان احساس ابم

همسا یه ام مهربانیست

                                     وطوفان یک گل مرازیر رو کرد

پرم از صدای پرستو

صدای سنوبر

سلام سپیدار

                         در من تپشهای قلب علف ریشه دارد

                       دل من گره گیر چشم نجیب گیاهست

مرا می شناسی تو ای عشق

                                      که رد من گره خورده احساس رویش

                                     گره خورده ام من با پرهای پرواز

                                    گره خورده ام به معنای فردا

دل تشنه ای دارم ای عشق

تو مرا می شناسی ای عشق

                                        شبی عطر گام تو در کوچه پیچید          

                                       من از شعر پیراهنی بر تنم بود

                                      بر دستم چراغ دلم را گرفته بودم

                                     و در کوچه عطر عبور تو پر بود

ودر کوچه باران چه یکریز و سرشار

گرفتم به سرچتر باران

                                            کسی در نگاهم نفس می زد

جام تهی.دوری یار.راه دل

                       همین

        یک نفس از جرعه جانم باقیست

                  اخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

*******************************

من پیر سال و ماه نیم یار بی وفاست

                                               بر من چو عمر می گذرد پیر از ان شدم

اگرچه پیر خسته دل و نا توان شدم

                                            هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم

****************************

کسی امد که حرف عشق را با ما زد

                                           دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

چه دور ساحلش از دور پیدا نیست

                                        یه عمری راه و در قدرت ما نیست

نباید پارو زد باید وا داد

                             باید دل رو به دریا داد

خودش می بردت هر جا دلش خواست

                                              به هر جا برد بدون ساحل همون جاست